woensdag 13 september 2017

GOLFBEWEGING-LEVEN

Golfbeweging. De ups&down-flows van het leven. Zo gaat het nu eenmaal!

MAAR HOE GAAN WE DAARMEE OM?
Vaak is er verzet tegen (een gedeelte van) deze natuurlijke flow: de downflow, die is dan ongewenst.
Te vaak ligt de focus op geforceerd willen handhaven van alleen een opgaande flow.

Wanneer de (persoonlukke) flowstroom te onevenwichtig is, niet goed in balans is door te weinig rust/ ontspanning en goedgerichte reflectie,  dan kan een echte down-flow volgen. Een instorting. Van hieper naar niets...

Dit is onnodig. Te voorkomen door de natuurlukke golfbeweging van het leven beter actief te volgen, deze aldus respecterend. Met passend initiatief om daar gehoorzaam genoeg op af te stemmen door goed/beter leren voelen! Er juist gebruik van maken!

Kijk, er tegenaan gaan is een erg goede gewoonte! Maar de hele tijd alleen maar maximaal gaan, is simpelweg niet optimaal en op den duur ondermijnend. Velen koesteren dan maar het tegenovergestelde: het zich schikken in een minimaal leven.

WAT en HOE
Je dient natuurlijk zelf te bepalen waarvoor je je leven in wil zetten en WAT je aldus doet/laat! HOE je vervolgens iets doet, is  evenzeer  belangrijk!!

Toepassing van het golfbewegingsprincipe = omhoog EN vervolgens omlaag. Daarna weer verder met de volgende golf. Dat is de natuurlijke flowstroom. Deze flow/stroom is HEEL PERSOONLIJK. Het is een combinatie van  initiatief nemen EN toelaten: een dynamisch evenwicht van respectievelijk het mannelijke en het vrouwelijke principe.

BIORITME
Bioritmiek. Iets wat ik eerder bestudeerde. De drie beweerde cycli van het bioritme zijn:
    Fysieke cyclus (coördinatie, kracht, welzijn; herhaalt zich elke 23 dagen)
    Emotionele cyclus (creativiteit, gevoeligheid, stemming, waarneming, het omgevingsbewust zijn; herhaalt zich elke 28 dagen)
    Intellectuele cyclus (opmerkzaamheid, het analytische functioneren, logische analyse, geheugen, communicatieve vaardigheid; herhaalt zich elke 33 dagen)
Hierzootje kunde deze direct laten berekenen.

Ikzelf geloof niet in deze algemeen gestelde ritmes. Zie het als goedbedoelde maar rigide/ dogmatische poging om wetmatigheden vast te stellen.

Geloof dus niet dat deze onderscheiden ritmes op precies dezelfde manier voor iedereen hetzelfde verlopen volgens vast tijdsschema. Deze zijn m.i. veel meer en nog veel meer persoonluk van aard!!!

FACTOREN hierbij zijn volgens mij:
*cultuur, tijdsgeest
*eigen incarnatiegeschiedenis
*opvoeding (ouders, omgeving, vrienden, school, films/series, boeken/liedjes)
*geslacht, leeftijd
*temperament
*gewoontes, levensstijl
*wilskracht, gevoelsafstemming

Mijn algemene visie hierover is dat lichaam en geest onderhoud en input nodig hebben. Door respectievelijk fysieke voeding en door voedende gedachten te koesteren. Kwaliteit is bij beide belangrijk. Ook de ziel en de gevoelens die daarin huizen verdienen goedgerichte aandacht en juiste uiting.

GOLFPERIODES
Een dag, de week, een maand, een vol kalenderjaar. Allemaal te beschouwen als golfperiodes.

Een DAG kan dus ook een golfbewegingspatroon volgen. Een patroon dat ertoe leidt dat er optimaal geleefd wordt. Dit is dus niet hetzelfde als maximaal. Maximaal willen leven leidt juist eerder (op den duur) tot overdrive en uitputting of misbruik maken van anderen (die voor je karretje te spannen).

Ondermijning door DRALEN EN OVERDRIJVEN...
Ikzelf bezit nogal de neiging tot uitsloven. OVERDRIJVEN: doordravend eigenlijk soort van neurotisch gedrag. Die uit zich op diverse levensgebieden. Zo ook in trainen. Heb mezelf al vakertjes een blessure aangedaan. Door te maximaal (in destructieve combinatie met te vaak en te laat) te gaan trainen. Dom, dom, dom. Anderzijds lijd ik soms aan DRALEN. Wat een fatale combinatie!!

DOORGRONDEN waar dit vandaan komt is heel nuttig. Daarbij gaat het niet louter om een mentaal proces maar om het daadwerkelijk dieper doordringen in de persoonlijkheid door middel van VOORTDURENDE eerlijkheid in onderzoeken van (subtiele) gevoelsmatige reacties. Zo kom je OORZAKEN (gekoppeld aan je meest persoonlukke gedachtenpatronen) van neigingen en houdingen op het spoor. Mits je niet tevreden bent met oppervlakkige 'quick-fixes'. En kunde deze werkeluk tekkelen ipv alleen maar te overrulen. Een proces dat door voortdurende inzet op korte termijn, aldus op langere termijn resultaat schenkt.

Heb in ieder geval al ontdekt dat beide neigingen met elkaar samenhangen. Dralen zorgt door uitstellen voor onvrede, die dan vervolgens door overdrijven goedgemaakt wil worden. Als ik dan eenmaal op gang ben, dan wil ikke soms niet meer stoppen en ga doorhalen. Dit blijkt niet effectief te zijn.

AFMAKEN is ook een belangrijke issue: echter dit werkt alleen goed wanneer er vroeg genoeg begonnen wordt. Het begint dus met DIRECT DOEN, het doorbreken van (gewoonte van) draalgedrag. Dralen wordt structureel overwonnen door het doen goed te PRIORISEREN = de kunde om het belangrijkste eerst te doen. Inclusief opwarmen. Als tegengif voor zowel dralen als overdrijven is (liefdevolle) discipline benodigd.

Veel mensen komen in de ochtend slecht op gang en geloven dat ze avondmens zijn. Maar des avonds zijn ze moe en gaan hangen... Oververmoeidheid is m.i. grotendeels gevolg van niet goed gehoorzamen aan EN inzetten voor het creeren van gezonde flow/stroom. Met passende voedende gewoontes.

GOEDE GEWOONTES
Om te helpen de golfbeweging goed in te zetten helpt het om te KIKKERSLIKKEN. Dat betekent: ertegenaan gaan! Als tegengif voor dralend uitstelgedrag dus.

Natuurlijk wel opwarmen en met een positieve grondhouding. Ook daaraan kan apart aandacht besteed worden, zonder erin te zwelgen. Niet dralen, wel doen als basis. Vervolgens AFMAKEN zodat er ook meer voldoening kan bestaan. Mits deze in assimilatie/evaluatie ook weer de juiste aandacht ontvangt.

Voor juist ontvangen is, als tegenkracht tegen overdrijven, VERTROUWEN in het universum nodig. Dat je zult ontvangen wat je nodig hebt. Om dit te bewerkstelligen, om die benodigde openheid te stimuleren, helpt koesteren van dankbaarheid enorm.

Een STANDAARD voorbeeld ter optimalisering van persoonlukke flowstroom is om tijdens de neergaande golfbewegingen meer routinematige werkzaamheden uit te voeren. Op de pieken dien je de meer uitdagende te plannen. Deze pieken overkomen je niet: je kunt ze creeren door ernaartoe te werken. Bijvoorbeeld goede atleten weten en doen dit.

RUST en REFLECTIE
Korte Pauzes Pakken is essentieel voor optimaliseren van flowstroom. Voot ontladen en opladen. Hou het kort en geconcentreerd. Als ik klaar ben met m'n werk, mag ik weer even spelen; geef mezelf soms ook een beloning voor afronden van een project ter aanmoediging en bevestiging van zelfwaarderende inzet.

We leven m.i. in een koffiecultuur, een doordraafcultus waarin een dagelukse passende portie (ZELF-)REFLECTIE (gezonde evaluatie) van wat (niet) gebeurt eerder uitzondering dan regel is.

GOLFBEWEGINGTRAINING VOORBEELD: fitnesstraining
Bij fysieke fitnesstraining hanteer ik nu een GOLFBEWEGINGSTRAININGSSCHEMA. Dat is heel slim.

Ga nog steeds regelmatig maximaal, maar niet meer altijd en vooral ook niet op verkeerde momenten.
Zet actief de lagere flow in: ik maak er gebruik van. Dan train ik minder zwaar, meer lichtere herhalingen. Dat bouwt ook nog eens stabielere kracht op met meer momentum. Veel optimaler, minder vermoeiend, meer effectief en veiligerder!

Het golfbewegingsprincipe praktisch vertaald binnen een training:
Eerst stukkie warming-up. Dan eerste inzet en progressief gaan. Tot 1e piek en dan weer aantal sets afbouwen. Even rustig aan en daarna de volgende golf, naar de volgende piek toewerken etc.

Binnen een maandcyclus kun je volgens dit principe een globaal trainingsschema vaststellen. Met daarbij passende REALISTISCHE DOELEN. Dit is veel belangrijker dan mensen soms beseffen. Omdat je nl stabieler zelfvertrouwen kweekt wanneer je aan (realistische) doelen kunt voldoen. Het concept van babysteps, een natuurlijk groeiproces.

INSPIRATIE-MANIFESTATIE-REALISATIE
Inspiratie is heilig, het schenkt de benodigde spirit om te beginnen. We dienen ervoor te zorgen hiervoor OPEN te staan. Tijd te nemen om aandacht op te brengen om deze toe te laten.

Maar alleen inspiratie is onvoldoende. Degenen die teveel op alleen dat zijn gericht, DOEN vaak te weinig en realiseren meestal nog minder. INZET is vereist voor manifestatie. Flowende inzet volgens golfbewegingsprincipe is daarbij veel constructiever dan een opgepepte crashcourse.

Realisatie volgt vanuit de eigen evaluatie, echte assimilatie! Zo worden doelen finegetuned en manieren bekeken, beoordeeld (ja gij zult WEL OORDELEN!) op uitwerking.Dit is dus nodig voor gewenste bijsturing. Dit gaat zeker niet geheel vanzelf.

Vooral voor deze laatste fase is structureel standaard te weinig aandacht in onze cultuur.
Dat gezegd hebbende kun je ook in die fase gaan haperen: er teveel mee bezig blijven...
Ten koste van gezond loslaten en verderflowen met de volgende golf.

JOoO, happy floOowing;

woensdag 23 augustus 2017

De bevrijdende kracht van emoties

De bevrijdende kracht van emoties


De wereld is vol emoties. Werkt dat genezend en bevrijdend? Ik denk het niet. Veel emotionaliteit bestaat uit uitbarstingen van het onderbewuste die vaak lukraak worden rondgestrooid zonder aanzien des persoons. Kunnen emoties echter ook een motor zijn tot bevrijding? En hoe dan?

Drie wegen: beheersing, afreageren en verwerking

Emoties beheersen in wezen ons hele bestaan. Als we in onze wereld rondkijken, zijn emoties de drijvende kracht in het menselijk verkeer. Wij denken dat we aan het stuur van onze levensauto zitten, maar het zijn onze onbewuste emoties op de achterbank die ons leven uiteindelijk sturen en bepalen. We zijn als het ware door emoties bezet gebied. Wat we meestal doen als we beheerst worden door emoties, is trachten hen te beheersen. De meesten van ons zijn dan ook opgevoed met: beheers jezelf, gedraag jezelf, houd al te intense emoties goed onder controle.

Beheersing is het eerste spoor in onze omgang met emoties. Het is geen afdoend antwoord, omdat wat beheerst wordt, altijd via kieren en gaten weer tevoorschijn komt. Als we ons bijvoorbeeld om een onbekende reden van binnen bozig en chagrijnig voelen, zullen we proberen deze boosheid binnen de perken te houden. We doen dat omdat ons dat geleerd is, omdat we bang zijn voor conflict, omdat we anders teveel afwijzing van anderen te verduren krijgen en we toch graag geliefd willen zijn en zo meer. Toch zullen ons in onbewaakte momenten, vooral bij moeheid of onder druk, dingen ontglippen die met die poel van boosheid te maken hebben. We raken bijvoorbeeld gauw geïrriteerd. Beheerste boosheid leidt tot sarcasme, minachting, haatgevoelens, vooroordelen en irritatie. Beheersing van verdriet geeft depressie, onlustgevoelens of moeheid. Beheersing van angst geeft vrezen voor allerhande zaken. Het zorgt voor vermijdingsgedrag, klein en minimaal leven en voor het zoeken van valse veiligheid. Beheerste vreugde onder het motto: ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ leidt tot saaiheid en verveling. Het haalt de humor uit het leven.

Beheersing werkt niet, omdat, zoals Einstein al leerde, alles energie is en niet verwijderd of gedoofd kan worden, doch slechts getransformeerd. Bij beheersing proberen we een gevoel weg te moffelen en er iets anders voor in de plaats te zetten. Dat is geen transformatie, maar substitutie. Het is een onbewust gegoochel met je gevoelens. En goochelen is een manier om jezelf en een ander voor de gek te houden.

De tweede weg is afreageren, wanneer beheersing even niet werkt, bij moeheid of als iets ons triggert, als iets in het heden lijkt op wat ons vroeger is overkomen en emotioneel niet verwerkt is.  Beheersen en afreageren wisselen elkaar meestal af. Wanneer de controle even verslapt, slaat de onbewuste emotionele reactie toe. Afreageren heeft twee kenmerken: zij is onbewust en projectief, dwz. verkeerd gericht. Het geeft tijdelijk soelaas en opluchting. Een woede-uitbarsting naar je kinderen, omdat ze levendig zijn of een eigen wil hebben, geeft tijdelijk een uitlaat voor opgekropte spanningen, maar levert tegelijk een schuldgevoel op, omdat je natuurlijk wel voelt dat het niet klopt en dat de emotionele lading niet bij hen thuis hoort. Tranen na een conflict met je partner verbindt je wel weer met elkaar, maar als de diepere achtergrond van het conflict niet helder is (en met name hoe vroegere ervaringen met ouders ‘er tussen door fietsen’), zal het conflict zich herhalen.

De derde weg is de weg van verwerking en als gevolg, een gezond emotioneel beheer. Onze huidige emotionele problemen zijn in onze kindertijd  en in vorige levens ontstaan. We zijn de herinnering daaraan echter vaak kwijt. Wat gebleven is, zijn emotionele ladingen, die ons huidige leven op onbewuste wijze bepalen en die wij verkeerd richten.

Deze derde weg draagt de mogelijkheid in zich om bevrijdend te werken. Emotie komt van het Latijnse ‘emovere’ wat in beweging zetten betekent. Veel wordt emotie genoemd, wat het in de definitie van emotie als ‘dat wat in beweging zet’ niet is. Zo is jaloezie en afgunst geen emotie, omdat ze niet in beweging zetten, maar eerder stagnatie veroorzaken. Ook een depressie is geen emotie, maar een fixatie. Zij is niets anders dan verdriet en woede die niet geuit werden. Evenzo is haat een fixatie van woede, evenals schuldgevoel, wrok en verbittering. In de praktijk heb ik slechts vier emoties waargenomen, die het vermogen in zich dragen om ons in beweging te zetten. Het zijn woede, verdriet, angst en vreugde. Waar het bij verwerking om gaat, is de fixaties in ons leven in beweging te laten zetten door emoties. Het gaat erom de emoties die verscholen zijn in depressie, jaloezie of schuldgevoel, aan het Licht te brengen.

De ontwikkeling  gaat van  fixaties  die ik ‘de poel van stilstaand water’ heb genoemd, via de expressie van de ‘stroom van emoties’ naar ‘de oceaan van essentie’, waarin  wie wij wezenlijk zijn, aan het Licht komt. Op dat niveau zijn wij tevens weer natuurlijk geworden. Deze weg van omgaan met emoties is dus gericht op realisatie van het Licht. Ik zie daarin trouwens geen tegenstelling met persoonswording. Daarin zit voor mij geen dualiteit.

LEES VERDER

Heb er zelf 3 jaar met veel genoegdoening en waardering in gelezen, aardig wat aan gehad! Wat mij betreft is dit een standaardwerk! Zo waardevol. Behoort bij opleiding psychelogie!! Wel spiritueel verantwoord met veel weerwoord tegen neppe new-age-verschijnselen.

Maar er is meer… Sommige zaken mis ik in dit boek:
*geen verschillen tussen man en vrouw.
*veel meer aandacht voor slachtoffer dan voor dader.
*geen woord over verliefdheid.

Zelf ben ik verder gegaan met Eva Pierrakos. Is dezelfde lijn. Maar graadje dieperder en nog informatiedichter. Hoewel ook zij dingen heeft waar ik het niet mee eens ben, met name de Jezustrip. Anyway: hier staan al haar lezingen: https://pathwork.org/the-lectures/

donderdag 27 juli 2017

WAKKERDER WORDEN

WAKKERDER WORDEN
Wakey, wakey het is een populair thema (geworden): "wakker worden".

Of wakker zijn?
We duiken gelijk de definitie in. Niet om flauw te doen maar aan het begin van onze flow staan we op. Uit onze slaap. Zijn we dan wakker? Technisch wel. Praktisch gezien zijn er gradaties!


Mensen die geloven/denken dat ze wakker zijn, vormen een probleem, al zien zijzelf dat anders.
De andere medemensen liggen te slapen en moeten wakkergeschud worden!


Dit anderen wakkerschudden is een nobele taak, een verplichting, een missie.
Want als zij misleiding beseffen dan komt alles goed.


Het echte probleem zijn dan zogezegd elitairen die macht misbruiken. Dit is deels waar maar er is (veel) meer!! Een extra probleem vormen ook mensen die geloven dat zij door voortdurend docu's te kijken/ allerlei artikelen te 'lezen' en door deze te spammen een waardevolle bijdrage leveren aan verandering

De indeling wakker vs niet wakker is goedbedoeld.
Echter een arrogante houding speelt hier doorgaans in door. Deze betweters denken dat zij de wakkeren zijn en de anderen degenen die slapen. Dit leidt vakertjes tot irritant 'storend' gedrag. En frustraties.

De 'slapers' bezitten en manifesteren namelijk ook tal van kwaliteiten. Daar niet op focussen in contact is slecht. In ieder geval een gemiste kans ter uitwisseling...

Ander probleem zijn: mensen die slapen. Lui zijn. Hun bewustzijn niet uitbreiden. In de comfortzone waggelen. De macht der gewoonte uitlevend. Zij eren de schepping niet optimaal om het zachtjes te zeggen... Toch welletjes;

Punt is voorts dat arroganten slecht openstaan voor uitbreiding/aanvulling/verandering van hun wereldbeeld. Precies hetgeen waarvan zij de 'slapenden' beschuldigen.

Mensen die denken/geloven dat ze wakker zijn... 
Daarvan zijn er 2 soorten:
*de arroganten die beterweten: zij zijn "wakker" en propageren: 'Ben jij al wakker?'.
*de systeemslaven die het allemal wel geloven, doen wat ze gevraagd wordt, braaf hun taak uitvoeren zonder te kijken naar alle gevolgen waarvan je je bewust kunt worden, vaak de TV-kijkcijfers oppimpen en elders afreageren (of in zichzelf). "Ignorance is bliss!" is hun mantra;
Is dat werkelijk waar?

Wakker, wakkerder of op een ander bed in slaap gevallen?

 Mensen moeten wakker worden!!  
Wachteven, we hebben ook nog vrije wil...

Maar,,,
door zelf optimaler WAKKERDER te worden, is onze BIJDRAGE AAN DE WERELD waardevoller van inhoud. Focus op kwaliteit. Die insteek, die inzet/moeite, die geduldige toewijding.Dat is wat anders dan een woordspelletje; Dit vraagt en vereist verantwoordelukheid.
Hoeveel kan jij aan? Dat ontwikkelen is een spiraal! Een proces dat middels een golfbeweging van up&down steeds verder kan voeren

Ik zeg dus: WAKKERDER WORDEN.
Het is en blijft een voortdurend proces!

Met in de basis hahum: eigen verantwoordelukheid. Wat is dat dan?
Het betekent dat je er zelf voor dient te zorgen: er zelf aandacht aan geven, zelf ruimte (dus ook tijd) creeren om eigen (persoonlukke) processen te doorlopen.

In plaats van arrogant achter anderen aan te jagen, met gezonde nederuigheid naar onszelf kijken. Eigen bijdrage. Zonder overdreven zelfvertrouwen, zonder belachelijke zelfveroordeling...

HOE? Dat mag u zelf uitzoeken! En bepalen. Het is heel persoonlijk; Bijvoorbeeld: gesprekken voeren, documentaires kieken, lezen, schrijven, herlezen (van zowel eigen schrijfsels als artikelen als brieven van anderen als een krachtige krant etc), uitwaaien, meditatietjes (op passende wijze;), creatief uitleven, feestje op ze tijd, dadadansen zelfs, filmpie pikken, gezellige sex, dromen etcetc: de PERSOONLUKKE FLOW staat centraal.

maandag 13 maart 2017

synchroniciteit1

SYNCHRONICITEIT deel1

Wie is er niet door in vervoering gebracht?! Zelf heb ik in mijn leven zeer bizarre synchroniciteiten meegemaakt. En massa's kleintjes, vaak met cijfers. Die steeds maar terugkomen en oppoppen op beslissende momenten. Of wanneer ik erop let, terwijl ik in zekere flow zit. Herkenbaar toch?

SYNCHRONICITIETSschokje!
Een der meest bizarre dingen die ik persoonluk meemaakte is dat er 3 huizen verder in de familie van een professionele clown die ik hielp bij optredens destijds hun eerste zoon geboren werd. Bas.

Op mijn verjaardag. Maar ook nog eens precies op hetzelfde geboortetijdstip, half twee s'nachts.
Die vrouw vond het interessant maar die man vond het eng en kort erna zijn ze verhuisd.

Ik was in die tijd monnik geworre...
Tja het kan verkeren. Een fase in mijn leven.
In ieder geval was ik fanatiek met spiritualiteit bezig.


Later was ik een periode 'aan de drugs', mijn initiatie in wat er gebeurt als je je laat gaan in domme lust. Compleet met porno n.b. Wat een gelul. Precies dat issue had ik niet begrepen.

Maar ook in die flows maakte ik vaak zat bizarre synchronicitieten mede.
Beschouw het daarom inmiddels maar simpelweg als een samenspel van intentie.

MAAR daarbij hoort ook bagage = wat je beleefd hebt in verleden. Want dat kleurt en stuurt (uitwerking van) intenties!!

Die bagage vereist nadere AANDACHT. Geen gepieker maar kwalitatief van aard.
Niet alleen wanneer je er last van krijgt, al is dat wel het begin, maar als (ondersteunende) gewoonte.
Als onderdeel van een persoonlukheid die zelf vormgegeven wordt. Daarop de aandacht en wil richten als constructief werk aan gezond ego. Net als met lego, steentje voor steentje. Deeltje voor deeltje.

Maar het is in new-age-lalaland nogal populair om symptomen/gevolgen van LASTIGE BAGAGE weg te mediterenzzz. In plaats van het meer aandacht vragende en langdurigere reflectieproces aan te (blijven) gaan.

Wegmediteren (e.d.: een hele lijst van aanverwante praktijken) levert geen wijsheid op. En kan tot overgave leiden aan bij nader inzien beperkende krachten. Hoewel weghalen van ongemakken soms ook EVEN nodis is. Precies: als noodgreep, niet als levensmanier.

zondag 12 maart 2017

Synchroniciteit2

SYNCHRONICITEIT deel2
Synchroniciteit is een kenmerk van de schepping! Synchroniciteit is een SAMENSPEL van (gedeelde) intenties en (deels onbewuste) veelvormige gevolgen van wat voorafging.

Synchroniciteit is GEEN BEWIJS dat iets zeker of alleen goed is!!

Ik heb gemerkt dat die gedachte heerst in new-age-lalaland. Dacht dit zelf vroega ook!

GELOVEN DAT JE ALLEEN MAAR GOED DOET, betekent in de praktijk dat je niet optimaal rekening houdt met allerlei negatieve gevolgen van je doen en nalaten. Voor jezelf en anderen. Dit dus ook vanzelfsprekend buitenbeeld willen houden.

Gelegitimeerd door denkbeelden als: 'waar je aandacht aan geeft, dat groeit'. Dit is als basishouding wel waar  maar als je het negatieve niet meeneemt daarbij dan verwordt die stelling tot een excuus.

Dat je voor dat deel(tje) negativiteit geen verantwoordelijkheid wil nemen.
Daar zit vaak handhaving van een (geïdealiseerd/geforceerd) zelfbeeld (imago van jezelf voor jezelf en anderen) achter. Vandaar dat mensen die dit doen (ontkenning of gestoorde afstraffing van negativiteit/beide) zich sneller aangevallen voelen en/of bevestiging zoeken van dit imago. Drama!

Het ontkennen van het feit/verschijnsel dat er per definitie bij elke daad een deel kwaad hoort, kan zeer verraderlijk doorwerken. Dan worden (onbewuste) negatieve uitwerkingen (die wel of niet direct duidelijk hoeven te zijn) niet onder ogen gezien. Vaak soort van reflexmatig. Bah.

Wanneer het eigeh (!) handeluh (en alle gevolgen ervan) WEL onder ogen gezien wordt, dan kan kwaad/fout beter geminimaliseerd worden. Daar gaat het om. That's the issue. AF&toe 1 tissue. Geen gezeur.

Als de instelling aanwezig is dat men puur goed bezig is, wordt dit proces (dit deel van het scheppingsproces): de negatieve shaduw, genegeerd. Reflectie is dus een benodigd instrument om kwaad te minimaliseren.

Wanneer dit reflecteren geen gewoonte is, kan het tijd kosten om dit wel tot gewoonte te maken. Uiteraard. Met als beloning betere flow. Om dat te bewerkstelligen moet dus de natuurlukke low-flow benut worre. Niet ontkend. Benut om er optimaal lessen uit te trekkeh. Hehe.

Verantwoordelijkheid in deze betekent het eigen aandeel in oorzaak-gevolg-interacties bewust worden.
En vervolgens doen/laten wat nodig is. Naar realistisch vermogen. In evenwicht!

Het deeltje negatieve uitwerking kan duidelijker worden door zelfreflectie. Alsmede door feedback (terugkoppeling) van anderen te accepteren en echt eerlijk op realiteitswaarde te bekijken. Nog zo'n dingetje. Het lijkt een stuk simpeler om je maar over te geven aan een guru of aan channelingeling.

Toegeven dat kwaad per definitie een natuurlijk deel van handelen uitmaakt betekent natuurlijk niet dat je dit als excuus mag gebruiken (van wie niet? van de geest van vooruitgang): zo van 'achja die dingen horen er nou eenmaal bij'. En het dan verder alsnog negeren, bij voorbaat vergeven of het alleen maar afgeleid gladstrijken (bvb compenseren dmv goodwillwerk/contributies aan "goeie doelen"). Of het onvolwassen excuus bezigen dat 'iedereen maar moet accepteren hoe je bent'.

Synchroniciteit is alleen wel degeluk een aanwijzing van flow.

Uitroeien van kwaad laten we aan religies (en politiek) over. Die geloven in en prediken meer absolute definities. Dat lijkt duidelijk, maar het is gewoon niet waar. Alleen welletjes voor misleide goedgelovigen (of stemvee) die anderen dan overal de schuld van geven... Kijk naar geschiedenis. Kijk naar praktijk.

Punt is dat goed en kwaad relatief zijn en dus altijd per situatie (: in een voortdurend ontwikkelingsproces) bepaald dienen te worden. Met behulp van (ontwikkelende) wijsheid. Niet volgens starre regels, die evenwel BEHULPZAAM kunnen zijn als LEIDRAAD. Spiritueel minder ontwikkelden hebben meer vaste regels nodig.

Het negatieve (de fout, het kwaad) dient als instrument voor flowbijsturing. Zodat evolutie mogeluk is.

zondag 12 februari 2017

MASSAMENSprogrammeringen 1

VERGETEN en VERGEVEN
Is een massamensprogrammering.

Vergeten… Het LIJKT zo mooi maar in werkelijkheid funest voor bewustwordingsbevordering.

Door te vergeten worden fouten eerder weer herhaald. De les wordt niet ten diepste doorleefd.
De echte gang van zaken (oorzaak-gevolg-ketens) wordt niet onder ogen gezien.
Gevoelens worden niet verwerkt.

EEN PLAATS GEVEN is de manier. Dat is dus net even wat anders!

Alle ellende in je wegmediteren of weg laten halen door een ander is ook maar een noodoplossing. Je ontzenuwt  dan niet (helemaal) waar het vandaan komt. Na een tijdje komt het dan dus weer terug. Je leert er zodoende niet van. En de LES is waar het om gaat als je wil groeien in werkelijk bewustzijn. Toch kan ondersteuning wel een tijdelijk hulpmiddel zijn. Als het echter de standaardmethode is, zeg ik: gemiste kans op groei… Al wil ik het niet helemaal veroordelen want soms kunnen mensen iets niet aan.

Vergeving was altijd al een lokkertje van religie. ´Kom erbij dan ben je gered´!
Dat is goed nieuws voor de goedgelovigen. In werkelijkheid blijft alles afgedekt, het WERKelijke bewustwordingsproces wordt niet doorlopen.

Nogmaals:
De echte gang van zaken (oorzaak-gevolg-ketens) wordt niet onder ogen gezien.
Gevoelens worden niet verwerkt.

Ieder jaar staan ze weer te blaten bij de SLAVERNIJHERDENKING: de stichtelijke gristenen met hun riedel over vergeving. Uit den treure…

Vergeving hoort er natuurlijk wel bij! Maar aan het EIND van een bewustwordingsproces. Niet bij voorbaat.

En zo zijn er nog wel meer ondermijnende massamensprogrammeringen…

Zoals ook bijvoorbeeld:
“Ze zullen wel gelijk hebben”
De exacte formulering dien je in jezelf na te gaan. Bezien waar (restanten van) deze programmering rondspoken.

Het gaat over de blinde onderwerping aan externe autoriteit. Die zit eringeramd. In de mensheid.
Wat kan switchen naar de tegenovergetelde instelling = FOK JOU.
Geen respect voor autoriteit, de anti-houding.
Te recalcitrant. Dat stoot af. En spoort niet met passend respect voor een medemens.

zaterdag 4 februari 2017

MASSACONSUMENSEN ZIJN ZELF SCHULDIG

MASSACONSUMENSEN ZIJN ZELF SCHULDIG
Over de ingebouwde (systematische) misstanden in de farmaceutische industrie zijn inmiddels aardig wat publicaties verschenen
Er wordt in artikeltjes en reacties vaak stevuig gescholden op deze industrie. Met daarbij beschuldigingen van kwade opzet. In mijn waarneming is de waarheid genuanceerder. Er is vraag, er is aanbod.

Massaconsumensen die niet verder willen kijken dan hun geforceerde comfortzone krijgen wat ze verlangen.
Massaconsumensen willen zelf "quick fixes": even snel van de gevolgen van een ongezonde levensstijl af zijn.
Dus grijpen ze naar de middelen die aldus aangeboden worden: sterk werkende symptoombestrijders.

Dat ze daarbij blindvaren op het oordeel van een vermeende autoriteit (de zelf uitgekozen huisarts) blijft eigen verantwoordelijkheid.

De schuld (voor schadelijke doorwerking van deze middelen) ligt dus absoluut niet eenzijdig bij de industrie.

De aangeboden middelen zijn in de regel niet meer dan symptoomonderdrukkers. Die de naam 'medicatie' dus niet waard zijn, aangezien er niet werkelijk iets wordt genezen.

Deze middelen zijn evenwel allen getest, goedgekeurd en geregistreerd als "geneesmiddel". Hoe kan dat?
Het gehele traject van commercieel idee to pil-in-de-winkel duurt dan wel jaren maar de daadwerkelijke testfase op (gezonde) vrijwilligers is erg kort. Heb zelf ooit aan dit soort testen meegedaan: easy money. Goed van genezen: voor geen geld zou ik dit ooit nog willen doen.

Veelal zijn er met de gepromote pillen wel significante statistische effecten te bespeuren. In wezen komt dit omdat er gewerkt wordt met geforceerde concentraten.

Met kunstmatige methodes worden bepaalde werkzame stoffen geisoleerd (in afzondering) geconcentreerd of zelfs nagemaakt (synthetiseren).

Daarom werken ze algemeen sneller en sterker dan natuurlijke middelen.
Daarom hebben ze algemeen meer bijwerkingen.

Dus alleen de meest werkzame stoffen worden in de pillen gestopt. Dit lijkt een goed idee en de meetresultaten laten zien dat er effect optreed. Hoera?

Maar in de praktijk zijn er vaak veel bijwerkingen. Juist door het overdreven concentreren op een onnatuurlijke manier. Het is direct te vergelijken met de uitwerking van geraffineerde suiker en zelfs met harddrugs.

Synthetiseren is een apart artikel waard. Het geloof is dat als een stof dezelfde molecuulformule heeft het altijd om dezelfde stof gaat. Ik bestrijd dit: denk dat er enorme kwaliteitsverschillen bestaan tussen natuurlijk en geforceerd nagemaakt met vaak dubieuze bestanddelen. Dit levert naar mijn inzicht meer schadelijke nevenwerkingen op.

Een plant is een compleet pakket in zichzelf. Vaak zijn er tientallen stoffen in stabiel evenwicht met elkaar. De ene zorgt hiervoor, de ander daarvoor: genuanceerd en subtiel. Dus niet alleen een hoofdbestanddeel dat vermeend verantwoordelijk is voor de specifieke werking.

Dan het verschijnsel standaarddosering. Standaarddosering lijkt een veilig gemiddelde. Dit is echter niet de best mogelijke dosering. De best mogelijke dosering (van wat dan ook) is persoonlijk afgestemd.

DE KANKER IN HET SYSTEEM
Voor de zekerheid nog even samengevat. De farmaceutische industrie is een enorme miljardenbusiness. Met aandeelhoudersstructuur bij grootmachtbedrijven die aldus gaan voor maximale winst.

Hoe meer er verkocht wordt, des te meer winst. De hoogst mogelijke verkoop is aldus een streven. Dus de industrie floreert en laat betere cijfers zien wanneer er meer zieken zijn. Goed voor de economie!

Maximale winst is een ziek streven: een ideaal(!) dat ik "de kanker in het systeem" noem. Ga maar na: door dit streven worden (zorg-)kosten bij voorkeur in principe structureel geminimaliseerd. Met enige uitzonderingen ten behoeve van imagobouw (ook goed voor het zelfbeeld van de betrokkenen).

Het probleem van dit maximale winstprincipe is dat het andere (eveneens oprechte) principes (zoals mensen willen helpen zo gezond mogelijk te zijn) overruled. Daarom noem ik dit een stuk kanker in ons economisch systeem.

KWADE OPZET?
Een bittere pil. Het kan boze opzet van de industrie lijken maar dit is het mijns inziens niet.
Eigenlijk is het vooral doorgeslagen geloof in de heilzame werking van de aangeboden middelen
wat de reden voor de gang van zaken is.

En JA: inderdaad hebben de aangeboden middelen ook positieve uitwerkingen! Niet vergeten: in noodgevallen kunnen ze goed werk verrichten. Als standaardtoepassing zijn ze echter een slecht idee.

NEGEREN VAN SIGNALEN
Is het slecht om belangrijke signalen te negeren? Ja maar wie doet dat niet? Vingerwijzen is niet helemaal verkeerd lijkt mij want misstanden moeten gezien worden. Hoewel op alle slakken zoutleggen ook waardeloos is (het zielige gezeur). Echter signalen in ons eigen leven leren lezen is nog belangrijker. Het eigen proces boven alles! Voortdurend leren. Voor betere gezondheid.

Natuurlijk willen mensen vitaal zijn maar ze doen vaak niet wat nodig is om dat te doen.
Verleiding is echt wel een bitch wat dit betreft.

Zoals gemeld: Over de systematische ingebouwde misstanden in de farmaceutische industrie zijn inmiddels aardig wat publicaties verschenen. Is dit voldoende?

De TAAK ligt er volgens mij in om onze waarheid te spreken in onze eigen acties en reacties. Niet te opdringerig maar ook niet te terughoudend! Hoe en wat is een persoonlijke aangelegenheid. EN openstaan, blijven openstaan, voor aanvullende informatie en ervaring. Wakkerder worre is een voortdurend proces.

zondag 29 januari 2017

Het dogma van het LEUK

LEUK ALS DOGMA?
Wat is dat nou: LEUK als dogma... Hahaha? Net echt! Jawilletjes vriend en vijand, het is weer een van die vele culturele f-ck-ups. Die doorgegeven worden als zijnde de normaalste zaak vd wereld. Je doet iets wel of doet iets niet omdat je HET LEUK vind. Dit lijkt normaal en voorheen oordeelde ook ik graag m.b.v. dit criterium. Het is zeker een variabele en een niet onbelangrijke beslissingsfactor bij de voortdurende KEUZES of je iets doet of laat. Maar als het de enige factor wordt, is het gevaarLIJK.

WAT IS ER MIS MET LEUK?
Geen ruk? bijna niks! Alleen wanneer LEUK tot dogma gemaakt wordt, waarmee bedoeld wordt dat het zo’n beetje het enige criterium wordt om beslissingen te nemen, kan het leven nogal oppervlakkig worden. De cultuur van HET LEUK. Wat niet leuk is, wil men dan niet mee te maken hebbeh. Het wordt buitenbeeld geplaatst, geen aandacht aan besteed, verwaarloosd. En zo leer je er ook niet goed mee omgaan.


DIT HEEFT CONSEQUENTIES:
*zaken die men in zichzelf zou moeten aanpakken worden verontachtzaamd. Een deel realiteit in zichzelf wordt ontkend/verwaarloosd in plaats van geaccepteerd: omarmend erbij genomen EN vervolgens op de juiste wijze aangepakt1.
*problemen niet direct genoeg aanpakken maar ontkennen, doorschuiven of afwentelen.
*benodigde confrontaties met anderen worden ontlopen.

Dingen waar men moeite mee heeft, worden eerder ontlopen. Ze zijn immers niet leuk. Confrontatie wordt zo uit de weg gegaan en/of men zoekt op foute manier confrontatie: door afreageren...
    
Hierdoor ligt drama eerder om de hoek. Drama is een vorm van escalatie, vaak voortkomend vanuit eerder verontachtzamen van signalen. Dat is dan weer vervelend en wordt (onbewust) aangegrepen als bewijsmateriaal om schijnbaar vervelende zaken/ problemen verder te (willen) ontlopen (vluchtgedrag).

Zo wordt het leven dus oppervlakkiger. Geforceerd gericht op positiviteit.
Met 'schone schijn' ophouden wat veel destructiever doorwerkt dan velen geloven.


HOE BELANGRIJK IS LEUK???
Dit blijft een persoonlukke vraag!

Voor mij is het vrij essentieel. Was er voorheen ook wel aan verslaafd.

Maar eenzijdigheid werkt averechts. Als andere stabiliserende levenssmaken ontbreken moet het leuk zelf steeds extremer worden om nog impact te kunnen maken.

Het gaat alweer om evenwicht. Zelf ging ik van prettuig gestoord (en nog een stapke verder) naar dwangmatig obsessief onderzoek naar allerlei misstanden die ik tegenkwam. Zeer leerzame fase (met verdere stappen in doorgronding).

Tot de bodem en verder want blootleggen van waarheden is een doorgaand proces. Uiteindelijk is het gestoord om je overal druk om te maken. Je ontkomt niet aan selectie en de noodzaak (recht en plicht) om je eigen mind te beheren en leven vorm te geven. Met daarin genoeg leuks wat mij betreft. Dat is mede een kwestie van focus en waardering.


HET SAAIE LEUK
Zelf vond ik TV algemeen steeds saaierder worden, heherhaling. Op een gegeven moment had ik het wel gezien. Exit TV, zo'n 26 jaar gelee. Omdat ik graag doorgrond waarom zaken lopen zoals ze lopen (daar al vele jaren vrij structureel een deel van mijn aandacht aan besteed), sta ik niet heel snel verbaasd. Evenwel verwondert het mij bijna dat mensen SOAPS zo leuk vinden. Ik vind ze nl. serieus saai. Als kind keek ik wel: Dallas, Dynasty e.d. Maar toen had ik zelf nog weinig beleefd. Dat is het geval met massaconsumensen: ze bezitten weinig eigen leven. TV is dan een substituut, een vervanging daarvoor. Bovendien offeren soaps een soort van risicoloze vrienden: je kunt met ze meeleven, zelf blijf je op een veilige afstand (achter/ voor de TV). Ontstressend in de comfortzone, niet geestverheffend of uitdagend. Natuurlijk kijken velen samen met vrienden, dat kan ook iets zijn dat je samen deelt. Maar te vaak komt het in plaats van meer dieper contact.

De grap is evenwel dat ik de officiele werkelijkheid zelf als soap ben gaan ervaren. Als ik een krant openslaat moet ik regelmatig schateren over de absurde realiteit, hoewel deze ziek is. Het gaat maar door. Gaap in het kwadraat. Massavermaack. Simpele inhoud met veel aandacht voor de vorm. Waarom? Eenvoudig zat: mensen willen relaxen na weer een werkdag ZINLOOS WERK


SLAVERNIJ DOOR VERLEIDING
Leuk als dogma past naadloos in het verhaal van slavernij door verleiding. Dwang blijft de bottomline van de ‘rechtsstaat’, maar verleiding speelt een essentiele rol in het doordraaien van het systeem.       

In mijn waarneming zijn dit soort culturele programmeringen een grote oorzaak van de status quo. Niet zozeer kwade opzet dus, meer simpelweg macht der gewoonte. Ik wrijf het de conspiracydenkerts maar eventjes onder de tepels.


FUNCTIE VAN LEUK
Leuk en relativeren zijn nodig en bezitten waardevolle functie.
https://www.youtube.com/watch?v=j-xxis7hDOE
In perspectief! Als er een allesoverheersend dogma van gemaakt wordt: alle negativiteit/probleem ontlopen/weggerelativeerd wordt, ben je onwijs bezig in mijn waarneming.

Leuk is natuurleuk een kwestie van smaak. Maar ook heel erg van situatie. Erg leuk zit vaak op de rand waarbij het voor mij overigens van genialiteit getuigt als je zoveel mogelijk verschillende soorten mensen kunt laten lachen.

Leuk als dogma ('het moet leuk zijn anders doe ik het liever niet') gebruiken is net zoiets als -vergelijkbaar met- LEKKER als enige criterium tav wat je eet. Dan krijg je kamerolifantjes, de Mac D.-clones. U ziet ze waggelen door de winkelstraten. Vaak kun je ze aan komen stinkeh ook aangezien de afvalstank in het zweet wordt weggespoten met deo?    

LEUK als dogma is fijn voor verwende mensjes. Dit verwend gedeo is m.i. standaard gekoppeld aan emotionele verwaarlozing (en vandaaruit dus ook niet gezond kunnen omgaan met een deel negativiteit). Daardoor is verwend gedoe op die manier ook verslavend: het is nooit genoeg omdat het een poging tot compensatie betreft. Uiteindelijk (al kan dat lang duren), keert die instelling zich tegen je. En dan begint het pad van positieve liefdevolle discipline (waarbij jezelf structureel af en toe goedgezond verwennen wel waardevol blijft). JiPPIE!


LEUK ALS BIJPRODUCT
Dit alles gemeld hebbende is LEUK vinden natuurluk nog steeds wel heel belangrijk. Leuk is niet verkeerd, maar alleen leuk eisen is te beperkt. Nodig/ nuttig/ interessant zijn evenzeer waardevolle criteria.

Wat is goed/beter voor mij? En wat voelt goed om te doen wanneer ik mezelf breder definieer? Dit is niet perse leuk! Zo beoefen ikzelf nogal wat vormpjes van lichamelijke en meditatieve discipline. Niet altijd perse zin in. Maar gewoon uitvoeren. Het helpt daarmee om flow te HANDHAVEN. Die flow zorgt dan weer voor een hoger nivo van meezin om aan te pakken wat gedaan2 dient te worre.

In UITVOERING moetje problemen erbij nemen en niet ontlopen. Ook niet expres opzoeken natuurlijk maar zelf groter groeien en ze op die wijze hun beperkende kracht ontnemen. Doorbijten dus met betere toewijding. Dan blijft het OOK leuk. Dit lijkt een paradox? Ik zeg niet: "alleen maar leuk" maar wel: "ook leuk". Ervaar dit als waar. Wanneer eenzijdigheid gekoesterd wordt, volgt er verveling/drama.


NOTEN
1. AANPAKKEN: ipv er slachtoffer van worden met allerlei symptomen die vervolgens met middelen (pillen) en manieren (verslavingen zoals sex, vreten, verzin het zelf maar) onderdrukt of tijdelijk verlicht worre.

2. wat gedaan dient te worden: "voor lief nemen"!

donderdag 26 januari 2017

Carnaval Sex als Reddende Traditie voor de Mens?

Een gered artikel. Rond 2011 gevonden, later verdween het, maar had het bewaard.

Werd gepubliceerd op 20 april 2011 door The Seed.

Wanneer ik de orginele link check krijg ik nu een BRILreclame! AHAHA


Carnaval, de 'vleesval'. Van orgine een uitleeffeest. Carnaval bezit heidense wortels: in prehistorie, in tribale tijden was het een van de feesten passend in een natuurafgestemd leefritme. Een voorjaarsfeest.

In latere fasen van 'beschaving' was er minder te vieren. Er moest gebeden worre, voor 'verlossing', opgesloten inda kerk (kerker is dan ook een apart woord: die was onderdeel vh slot vd wereldlijke heerser). Carnaval werd een uitleeffeest. En dan de rest vh jaar weer braaf in het gareel. Ongeveer.

Ben zelf een soort carnavalskindje: mijn ouders ontmoetten elkander toen. Vandaar. Lalalata volgde een stuk hersenspoeling met carnavalsliedjes.

HET ORGINELE ARTIKEL:
Voor veel zuiderlingen is carnaval een kwestie van zuipen en neuken om alles wat gebeurd is, na carnaval, direct weer te vergeten (en zo nodig te ontkennen). Een jaarlijkse uitlaatklep. Maar wat ligt aan deze, voor niet-zuiderlingen zonderlinge, traditie ten grondslag? Is het gewoon een overblijfsel uit langvervlogen katholieke tijden of steekt hier meer achter? Het heeft om een hele goede rede de tand des tijds overleefd en als we bij andere oude beschavingen gaan kijken, zien we grote overeenkomsten met tradities die niets met katholicisme te maken hadden. Uiteindelijk blijken zulke uitspattingen van die tradities omgeven met een religieus kleed maar liggen er diepe biologische menselijke waarheden aan ten grondslag. Deze geven onze kijk op het zuipen en neuken niet alleen inhoud, maar blijken een belofte te zijn voor wat de bouwstenen vormen van een menselijke beschaving. Zulke zgn. immorele uitspattingen zouden we daarom niet alleen niet moeten willen onderdrukken maar juist omarmen en wellicht uitbreiden. Anders dan bepaalde ‘morele’ normen zouden doen geloven, geeft onze menselijke biologie aan dat carnaval niet afgeschaft moet worden maar dat we de waarde ervan moeten leren beseffen en vervolgens de leringen eruit trekken voor wat betreft hoe we met elkaar omgaan.

Er zijn een hoop fabels over vrouwen en sex, en over sex in ‘t algemeen. Dat heeft te doen met morele normen die niets te maken hebben met lichamelijke en genetisch bepaalde psychische eigenschappen. We onderdrukken vele menselijke eigenschappen en verliezen ons vaak in de culturele realiteit zodat we op een gegeven moment ons wijs maken dat de cultuur onze natuur is. Cultuur die in tegenspraak met natuur is, echter, kan voor grote problemen zorgen. Zo zorgt monogamie, bijvoorbeeld, voor problemen die polygame culturen niet kennen. Charles Darwin onderzocht de mens en moest concluderen dat polygamie bij de mens hoort (al doen meestal maar 10% van de mensen in een polygame cultuur eraan mee).

Aangezien 87% van de culturen op aarde polygamie kennen, getuigt het niet alleen van een dwarse en onrealistische houding om monogamie te blijven eisen, maar ook van kapsones. Onderzoek naar de mens wijst uit dat die meerderheid aan polygame culturen in overeenstemming leven met de natuur van de mens. Zijn ze dan minder dan culturen die om wat voor reden dan ook monogamie opleggen [want dat is ervoor nodig om het te bereiken]? Ook al leven wij in een monogame cultuur, de intelligente geest zou eens stil kunnen staan bij veranderingen van sexuele normen die ons als mens gelukkiger zouden kunnen maken, minder gestressed omdat we constant oorlog voeren tegen menselijke neigingen die zich slecht laten onderdrukken.

Vrouwen zijn biologisch erop gebouwd om seks met meerdere mannen tegelijk te hebben. Niet met meerdere mannen tegelijk een relatie te hebben, maar seks te hebben. Het vrouwelijke geslachtsorgaan heeft kleine holtes waarin mannelijk zaad opgeslagen kan worden en bewaard. Dit en andere voorzieningen in de vagina en baarmoeder maken dat vrouwen het zaad van meerdere mannen tegelijk kunnen verzamelen en tegen elkaar laten concurreren. Het sterkste zaad zal dan overwinnen. Vele andere zoogdieren kennen ook dergelijke voorzieningen, dus dit hoeft ons niet te verbazen. Denkt u dat als de mens deze LICHAMELIJKE voorzieningen heeft, dat de menselijke geest hiermee van nature in strijd kan verkeren? Van CULTURE, ja, maar niet van nature. De vrouwelijke psyche is dus erop gericht het zaad van meerdere mannen tegelijk te verzamelen. Dat is een realiteit die in cultuur verwerkt zou kunnen worden. Sterker nog, het is een realiteit die in zeer vele culturen (daarom!) verwerkt IS. Bij ons heet zo’n vrouw een slet of sexverslaafde, maar veroordeling en onderdrukking van natuurlijke neigingen maakt mensen niet gelukkig.
De sexuele behoeften van de vrouw zijn niet dezelfde als die van de man, zelfs als je de vrouw in haar natuurlijke sexueel actieve vorm beschouwt. De vrouw heeft een maandelijkse sexuele cyclus van hoogte- en dieptepunten, van hormonale hoogtes en rustpunten. Culturen over de hele wereld hebben deze realiteit in tradities verwerkt. Zulke culturen zijn weliswaar heel anders dan de zgn. Westerse culturen, maar daarom niet vreemd aan de wezenlijke natuur van de mens, zelfs niet van de Westerse mens. Westerlingen die ‘vreemde’ culturen bekijken vanuit hoe natuurlijk en menselijk ze zijn, zouden hieruit niet alleen meer over hun eigen psyche kunnen leren, maar als ze bepaalde menselijke neigingen zouden accepteren en zelfs omarmen, zouden ze veel gelukkiger kunnen worden, vrede hebbend met hun menszijn. Veel stres van Westerlingen komt zondermeer voort uit hun zeer onrealistische beperkende sexuele normen.

Vrouwen zijn biologisch ontwikkeld om de beste genen te vinden voor hun nageslacht, genen die de sterkste kinderen kunnen voortbrengen, genen die het beste bij hun passen. Genen, echter, zijn vooral een lichamelijke blauwdruk. Het opvoeden van kinderen, daarentegen, is een culturele en geestelijke zaak. Vrouwen zoeken dan ook naar verschillende eigenschappen in mannen. Als ‘t gaat om hen te bevruchten, zoeken ze een man [of mannen] die genetisch superieur aanvoelt. Als ‘t echter gaat om hun kinderen groot te brengen, om mee samen te leven en door ‘t leven te gaan, zoeken ze een man [enkelvoud] die cultureel en/of geestelijk superieur aanvoelt. Waar zal de vrouw nu verliefd op worden en waar zal ze geil van worden? Dat is een belangrijke vraag. Volgens Westerse ideaal en zelfs eis, zoekt de vrouw een man die beide aspecten in zich verenigt. Alle andere mannen moet ze dan verder vergeten. Probleem daarbij is dat dergelijke fantastische mannen niet alleen dun bezaaid zijn, maar misschien zelfs nauwelijks bestaan. Is ‘t zelfs wel wenselijk dat het bij één man blijft, gezien de natuurlijke biologische mogelijkheden en eisen? Alles wijst erop dat het een onrealistisch verlangen voor een vrouw is om dit Westerse ideaal na te streven. Dat zal niemand gelukkig maken. Wat is een menselijk alternatief?

Vrouwen zoeken een echtgenoot om een gezin mee groot te brengen. Die man dient cultureel superieur te zijn. De kinderen die de vrouw ter wereld wil gaan brengen, echter, hoeven helemaal niet door DIE man bevrucht te worden. Sterker nog, puur menselijk gezien is dat zeer onwaarschijnlijk. Één keer in de maand heeft de vrouw sexueel een hormonaal hoogtepunt dat enkele dagen duurt. Ze wil uiteraard een man hebben voor haar kinderen die er altijd is, maar één keer per maand zoekt ze een man die genetisch het meest te bieden heeft. Met die man wil de vrouw alleen maar seks hebben, niets meer. Ze hoeft met hem verder geen relatie en hij hoeft verder geen eisen te hebben ten aanzien van zijn genetisch nageslacht. Dat vrouwen na een ‘slippertje’ in de Westerse cultuur hun vaste partner de rug toe keren, heeft alleen te maken met het monogame ideaal. Als vrouwen zich vrij voelden om seks te hebben zoals hun lichaam dat eist, zouden ze mannen na de seks gewoon kunnen laten gaan zoals de natuur dat bedoeld heeft. Mannen zijn dan ook maar al te gewillig om de vrouw in deze te bedienen. Zeker jonge mannen zijn er niet op gericht zich vast te leggen in een relatie met één vrouw die vervolgens hen gaat opzadelen met ‘haar’ kinderen. Dat is iets voor rijpe mannen die na decennia onderzoek, wijsheid en ervaringen opgedaan hebben die hen klaar hebben gemaakt voor vastigheid en het vaderschap.

En waarom zouden de oudere mannen met jongere vrouwen willen dat hun kinderen van hun eigen genen zijn? Dat is onnodig. Een vader word je vanwege je geestelijke relatie tot je kinderen, iets wat ontstaat vanuit de gezinsituatie. Een biologische vader die zijn kind nooit ziet heeft dan ook niet-tot-nauwelijks een relatie met ‘zijn’ nageslacht. De vader die aanwezig is ALS VADER IS DE WERKELIJKE VADERFIGUUR. In een cultuur waar sexuele trouw niet obsessief benaderd wordt, zal een aantrekkelijke echtgenoot bovendien bij andere vrouwen al genetisch nageslacht hebben kunnen verwekken [kinderen die hij verwerkte toen hij jong en op zijn aantrekkelijkst was] en zal een eventueel verlangen naar genetisch nageslacht hiermee (misschien al lang geleden) geklaard zijn. Dat werkt trouwens ook beter voor de mens als soort, want zo krijgen de beste mannen meer kinderen en planten minder aantrekkelijke mannen zich relatief minder voort.

Bovendien zijn (die oudere) mannen, zoals alle echtgenoten, blij als hun echtgenotes blij zijn. En als dat betekent dat de jonge dames eens per maand sexuele stoom afblazen, waar zouden ze zich druk om maken? Als je alle dagen van de maand kunt genieten van je jonge vrouw, behalve die paar dagen dat ze op pad gaat naar betekenisloze seks met vreemde jochies van nix, wat zou je je dan druk maken? Alleen in culturen waar sexuele ontrouw tot scheiding leidt, is een dergelijke obsessie met seks(suele trouw) en met zulke beklemmende sexuele normen te verwachten. Niet alleen hebben oudere mannen in hun jonge jaren genoeg kansen gehad om hun genen door te geven, maar ze zijn intussen om verschillende redenen minder geschikt om kinderen te verwekken (ook al lukt ‘t ze wel).

Darwin heeft in zijn onderzoek o.a. ontdekt dat beesten op zoek gaan naar de gezondste partner die ze kunnen krijgen. Bij zgn. monogame soorten vinden de sterkste en gezondste vrouwen de sterkste en gezondste mannen. Als die weg zijn, zoeken de iets minder bedeelde leden van de soort de best overgebleven partner, enz. Iedereen zoekt altijd naar het beste wat die krijgen kan, maar als je zelf niet al te veel te bieden hebt, zijn de besten al met een meerbelovende partner bezet en moet je verder zoeken totdat je slaagt. Volgens Darwins onderzoek zijn de meest aantrekkelijke partners die leden van een soort die het gezondst en/of het sterkst zijn. Om deze reden zijn jonge mensen veel aantrekkelijker als sexuele partner dan oudere en (doorgaans) minder-goed-uitziende mannen en vrouwen. Vrouwen die een echtgenoot zoeken, echter, gaan af op meer dan wat aantrekkelijk is. Maar wanneer hun hormonale hoogtepunt in de maand gekomen is, gaan ze tijdelijk vooral voor wat lichamelijk aantrekkelijk, jong, en sterk is. Ze willen dan niet praten, ze komen om te neuken. Uiteraard zijn dergelijke tendensen in de Westerse cultuur onderdrukt en zou men zulk gedrag ‘sletterig’ noemen, maar als de cultuur de natuur zou volgen, zou de cultuur deze natuurlijke tendensen eren.

Voor mannen werkt dit anders. Mannen willen altijd de gezondste vrouwen neuken. Alleen rijpe mannen zijn in staat om een relatie obv sexuele trouw in stand te houden. Dit verklaart mede de enorme percentage aan scheidingen, want jonge mannen begaan in de Westerse cultuur de fout om zich te vroeg te binden en komen hier later op terug (als ze merken dat ze niet van andere vrouwen af kunnen blijven). Op een gegeven moment, echter, wordt een man rijper, leert hij onderkennen wat hij het liefst wil, en normaalgesproken zoekt hij dan een (jongere) vrouw die voldoet aan zijn eisen en wensen, waar hij zich mee tevreden kan stellen. Dat heeft niet zozeer met minder sexuele interesse te maken, maar veel meer met juist meer geestelijke rijpheid. Jonge mannen weten nog niet wat ze willen en hun nieuwsgierigheid naar het leven, speciaal naar vrouwen, maakt hen ONGESCHIKT VOOR VASTE RELATIES. De ontwikkeling van de vrouwelijke psyche maakt dat (die volgens Westelijke normen sletterige) vrouwen op jonge leeftijd al wel een langdurige relatie willen en aankunnen.

Dat kan ook niet anders want hun jonge lichamen zijn het meest geschikt om zich te wijden aan voortplanting. Als hun sexualiteit halverwege de 30 verandert, zijn ze meer gewaagd aan jonge mannen en natuurlijk gezien zouden deze twee groepen zich opzoeken voor sexueel contact; de jonge mannen die nog niet aan kinderen en vaste relaties toe zijn, kunnen zich uitleven met (voor hun) oudere vrouwen. Deze vrouwen hebben die jonge mannen niet nodig voor voortplanting, zekerheid, of een vaste relatie,, maar brengen aan deze jongens kennis over, en ervaring met vrouwen bij, terwijl ze genieten van wat hun jonge lichamen hun te bieden hebben.

De mens is van nature gericht op relaties met mensen van een andere leeftijd. Als een man jong is, kan hij beter een rijpere vrouw zoeken, als hij ouder is een jongere; de jonge vrouw kan beter een rijpe man als verzorger/vader voor haar kinderen nemen, de sexueel rijpere vrouw past het beste bij een jongere man. Het idee om één sexuele partner voor het leven te nemen, is dus vanuit de menselijke psyche en biologie onnatuurlijk.

-Jonge vrouwen hebben een rijpe, standvastige (meer vermogende), trouwe, wijze oudere man als echtgenoot en vader voor hun kinderen nodig;
-Jonge mannen hebben dan de rijpe, ervaren, vrije, sexueel zeer actieve oudere vrouwen die hen willen bedienen terwijl ze zelf op het sexuele hoogtepunt van hun leven verkeren;
-Oudere vrouwen hebben hun opgegroeide kinderen, hun gesetteld leventje met hun intussen behoorlijk oude man [die met hun trouwden toen zij zelf jonge vrouwen waren], en genieten van jonge mannen die hen kunnen bedienen terwijl ze in de meest sexueel actieve jaren van hun leven verkeren;
-De oudere man is zijn wilde haren kwijt en weet precies wat hij in een vrouw zoekt, heeft financiële zekerheid, en zoekt uit de meeste aantrekkelijke vrouwen die er zijn, jonge vrouwen, er één die zijn leven opfleurt met haar jeudige energie en schoonheid en aan wie [en aan wiens kinderen] hij de zekerheid, middelen, en standvastigheid kan bieden die jonge mannen nog niet bereikt kunnen hebben.

Iedereen happy. Er is echter nog een laatste logische en natuurlijke relatievorm die zich dwars door al de bovengenoemde beweegt en die direct in relatie staat tot het verschijnsel carnaval: jonge vrouwen die jonge mannen opzoeken om zich door hen te laten bevruchten.

De eerste 4 RELATIEVORMEN zijn de dagelijkse gang van zaken voor mensen volgens de biologische realiteit van de mens. In de ideale, meest menselijke situatie ziet hun leven er meestal zo ongeveer uit. Voor de voortplanting, echter, is het niet gewenst dat oudere mannen hun jongere vrouwen ook daadwerkelijk bevruchten. Dat is slecht voor de soort. Oudere mannen hebben niet alleen het nadeel dat ze er minder vitaal en goed uitzien dan jonge mannen, maar hun genetisch materiaal is ook van een mindere kwaliteit. Er zijn intussen duidelijke aanwijzingen dat ouderdom ermee te maken heeft dat de uiteinden van DNA draden ontrafelen, een beetje zoals een schoenveteruiteinde steeds slapper wordt totdat die uiteenvalt. Door de mindere kwaliteit van de uiteinden, treden steeds meer fouten in de kopietjes op, mutaties van de orginele DNA die leiden tot zwakkere en slechtere cellen. Het lichaam heeft hierdoor steeds slechtere DNA dat zich alsmaar verder verschlechtert wanneer het zich door het kopiëren tot nog slechtere DNA ontwikkelt en naar alsmaar meer mutaties en meer afgerafelde uiteinden van DNA draden. Een oudere vader geeft dus reeds afgetakelde DNA draden door aan zijn nageslacht. De DNA van jonge mannen, echter, is nog van goede kwaliteit en biedt betere levensverwachtingen aan nageslacht.

Het is dan ook zeer logisch en natuurlijk dat vrouwen zich willen voortplanten met jonge mannen. Het is ook logisch dat die jonge mannen waardeloos zijn als vader/verzorger! De jonge vrouw ziet in de oudere man een veel betere echtgenoot dan de jonge man, maar één keer in de maand, wanneer haar voorplantingshormonen haar tot veel, vaak, en dwingend seks aanzetten,, zal dat haar allemaal een zorg zijn en leidt haar lichaam haar naar de beste bron van DNA voor haar kinderen: op-seks-beluste jonge mannen die nergens anders goed voor zijn.

Vele culturen ter wereld nemen dergelijke menselijke neigingen serieus en dat gebeurt door middel van bepaalde tradities. Die tradities worden door de mensen van die cultuur net zo min begrepen als mensen begrijpen waarom carnaval nog steeds bestaat, maar je hoeft niet te begrijpen waarom een traditie klopt om aan te kunnen voelen dat het menselijk en daarom goed is.

Als je als jonge vrouw getrouwd bent (met je oudere man) en je dagelijks voor je kinderen zorgt, is het niet vanzelfsprekend dat je in contact komt met jonge mannen (wanneer je daar trek in krijgt). Beschavingen over de wereld hebben daarom allerlei vormen van contact gecreëerd om aan deze zeer natuurlijke en wenselijke vrouwelijke neigingen tegemoet te komen. Dit is nu de rol van carnavalachtige tradities in relatie tot de biologische en psychische eigenschappen van de vrouw. Carnaval is echter maar één van eindeloze invullingen hiervan.

Uiteraard geniet iedereen van de carnaval mee, man en vrouw, jong en oud. Dat zal in onze cultuur deels zijn om de ware aard en doel van carnaval te verdoezelen, die van heidense (maar menselijke) traditie om jonge vrouwen aan goed DNA te helpen. Oud en jong komen dan ook samen naar carnaval. De oudere vrouwen, de oudere mannen, de jonge mensen,, allen komen ze seks halen of andere dingen. Maar uiteindelijk gaat ’t maar om twee van deze groeperingen bij elkaar te brengen: jonge mannen met jonge vrouwen, en wel op zo’n manier dat ze anoniem [maskers] of in ieder geval onbetekenend met elkaar (sexueel) contact kunnen hebben.

Vrouwen hebben natuurlijk niet allemaal samen hun hormonale hoogtepunten wanneer ze een eisprong hebben en vruchtbaar zijn. Carnaval zelf zal dan maar voor een klein percentage dienen als moment waarop 2 jonge mensen elkaar bevruchten. Waar het eigenlijk toe aanzet is sexuele vrijheid die mensen blij maakt en de kwaliteit van mens als soort ondersteunt. Wellicht waren carnaval en andere rituelen waarbij priesteressen zich naakt en anoniem presenteerden, altijd al bedoeld om aan IEDEREEN duidelijk te maken dat het goed is dat jonge mooie mensen elkaar opzoeken voor sexueel contact. Dat weekendje uit, dat feest, die NEUKVAKANTIE,, welke vorm het ook krijgt,, zijn kansen voor een jonge vrouw om op zoek te gaan naar het beste genetische materiaal dat ze krijgen kan, om haar gezin maar ook de mens als soort te dienen. Haar sexuele geaardheid maakt haar gezin niet stuk, het versterkt het (hoewel je je af kunt vragen of ze niet ook ongetrouwd dit zou moeten nastreven). Hoe kan het anders? De natuur doet altijd dat wat miljoenen jaren evolutie aangetoond hebben dat nodig en het beste is. Dat is wat natuur IS.

Tijdens het jaarlijkse carnaval zijn vrouwen wellicht altijd al bedoeld om een sekspartner te vinden voor de rest van het jaar (tot het volgende carnaval, wellicht) voor wanneer ze sexueel ontembaar zijn. En het hele ritueel, waar het hele volk aan meedoet, is puur en alleen om voor iedereen te onderstrepen dat dat goed is. Het moet toegestaan worden, het moet geeerd worden, het is wenselijk. Laat je jonge vrouw zich af en toe opmaken, zich mooi maken, en op zoek gaan naar de beste genen die ze vinden kan voor jullie kinderen. Een keer per maand moet ze maar haar decollote bloot en makeup op de hoer kunnen uithangen. De wolven kunnen op pad om te bewijzen dat ze ‘t waard zijn om biologische vaders te worden, maar als ze hun taak als bevruchter uitgevoerd hebben, heb je daar verder geen last van OMDAT je erkent wat er nodig is en wat zich eigenlijk afspeelt. We hoeven niet meer ervan te maken dan ‘t is: jonge vrouwen die hun sexuele natuur eren, ten bate van de mens als soort, en ter ere van carpe diem.

Carnaval is een traditie die moet aangeven dat het leven een feest moet (kunnen) zijn terwijl we onze basale natuur omarmen, maar ook om aan te geven wat daarbij komt kijken: sexuele vrijheid en waardering voor jeugd en schoonheid en periodieke orgies…